De conciërge die leerlingen laat meedenken

Lees het interview met een conciërge van een middelbare school.

Schoolkrantredacteur Mila spreekt met conciërge Johan Vermeer. Hij werkt al twaalf jaar op het Kompas College en won onlangs een prijs van de leerlingenraad. Wat doet een conciërge eigenlijk? “Veel mensen denken aan sleutels en kapotte lampen. Dat hoort erbij, maar mijn belangrijkste taak is zorgen dat het gebouw bruikbaar blijft. Ik open de school, ontvang leveranciers, help bij activiteiten en kijk waarom iets steeds kapotgaat. Alleen repareren is soms te laat. Als een deur iedere week beschadigd raakt, wil ik weten of hij onhandig geplaatst is of dat mensen hem verkeerd gebruiken.” Waarom kreeg u een prijs? “Vorig jaar lagen er iedere pauze bekers op het plein. We zetten extra afvalbakken neer, maar dat hielp nauwelijks. Ik wilde camera's ophangen. De leerlingenraad vond dat geen goed idee en vroeg om een kans. Leerlingen onderzochten waar het afval vandaan kwam. De bakken stonden ver van de bankjes en hadden kleine openingen. We verplaatsten ze en kozen bredere deksels. Daarna lag er veel minder afval. De prijs was voor mijn samenwerking met leerlingen, maar eerlijk gezegd hebben zij het probleem opgelost.” Gaat overleg altijd zo makkelijk? “Nee. Bij de verbouwing van de fietsenstalling wilden leerlingen vooral meer plekken dicht bij de ingang. De brandweer eiste juist een vrije route voor hulpdiensten. Eerst leek het alsof één groep moest verliezen. We tekenden samen verschillende indelingen op de vloer. Uiteindelijk kwamen er iets minder nieuwe rekken dan leerlingen wilden, maar wel meer dan in het eerste plan van de aannemer.” Wat vindt u lastig? “Dat kleine verzoeken samen groot worden. Eén docent vraagt een tafel, een ander heeft een kabel nodig en een leerling is zijn pas kwijt. Alles lijkt dringend. Ik schrijf daarom iedere melding op en bepaal wat eerst moet vanwege veiligheid. Een losse trapleuning gaat vóór een lokaal dat wat te koud is. Mensen vinden wachten niet leuk, dus ik leg uit waarom hun verzoek later komt.” Doet u alle reparaties zelf? “Nee. Een schroef vastzetten of slot vervangen kan ik. Voor elektriciteit en gas komt altijd een erkend bedrijf. Vroeger probeerde ik te veel zelf te doen, omdat dat sneller leek. Na een cursus veiligheid begrijp ik dat snel niet hetzelfde is als verantwoord. Mijn vak is ook weten wanneer je iemand anders nodig hebt.” Wat wilt u volgend jaar veranderen? “Ik wil leerlingen één keer per maand laten meelopen. Niet om gratis hulp te krijgen, maar om te laten zien hoeveel keuzes achter een veilig gebouw zitten. Misschien begrijpen zij dan mijn werk beter. Andersom hoor ik van hen waar regels in de praktijk onhandig zijn. Dat kan ik vanaf mijn werkplaats niet altijd zien.”